Środa, 19 Luty, Imieniny: Bettiny, Konrada, Mirosława -
Jesteś świadkiem jakiegoś wydarzenia? ZGŁOŚ

Reklama


Reklama

Złośliwy los i guz... Tomek potrzebuje pomocy


Tomasz Bednarczuk ma teraz 26 lat. Od blisko 10 walczy... walczy o życie, a jego najbliżsi o przetrwanie. - Samotnie wychowuję trzech synów od czasu, gdy Tomek miał dwa latka – mówi pani Irena, jego mama. - Nie były to łatwe lata, ale dopóki zdrowie dopisywało, jakoś sobie radziliśmy. Teraz, gdy Tomek jest tak poważnie chory... Nie wiem, co dalej. Nie myślę o tym. Nic nie ma znaczenia. Marzę tylko o tym, by żył.



 

Guz mózgu – tę straszną diagnozę usłyszała pani Irena w 2008 roku. - To było w wakacje, w lipcu. Tomek zdał do drugiej klasy. Wybrał się do kolegi i po drodze, na ulicy stracił przytomność. W szczycieńskim szpitalu stwierdzono, że ma padaczkę. We wrześniu, już w Olsztynie, ustalono, że ma guza mózgu.

Z Olsztyna Tomek trafił do Centrum Zdrowia Dziecka. Został zoperowany.

- Lekarze wówczas powiedzieli mi, że to był guz wrodzony, że podobno miał go od urodzenia – opowiada pani Irena. - Nie wiem czy to w ogóle możliwe, ale komu ufać w takiej sytuacji, jeśli nie lekarzom? Tym bardziej, że zapewnili mnie też, że wszystko będzie dobrze, bo guz został usunięty w całości, nazwali to glejak niezłośliwy. Byliśmy zbyt szczęśliwi, że ten poważny problem mamy za sobą, by szukać, dociekać szczegółów.

 

Minęły cztery lata...

 

Tomasz wrócił do szkoły, zdał maturę, podjął studia. Nie dane mu jednak było ich skończyć. W 2012 roku choroba wróciła z większą mocą. Konieczna była kolejna operacja, tym razem przeprowadzona na oddziale neurochirurgii w Olsztynie.

- Diagnoza wciąż dawała nadzieję – wspomina mama Tomasza. - Co prawda guz był większy niż poprzednio, ale miał ten sam charakter. Również tym razem uznano, że to taki sam glejak niezłośliwy. Skąd się wziął? Tego nikt oficjalnie nie mówił, ale lekarze sugerowali tylko, że przy pierwszej operacji coś musiało zostać i odrosło.

Efekty działalności guzów i kolejnych operacji nie pozostały bez skutków. Tomek zaczął mieć już problemy z pamięcią, z koncentracją. Musiał przerwać studia. Poczekać na powrót do pełni sił i zdrowia.

 

Minęły trzy lata...

 

Po rekonwalescencji Tomek podjął kolejną próbę kształtowania swojej przyszłości. Miały temu służyć studia w Gdańsku, tym razem na dość oryginalnym kierunku: rosjoznawstwo. Starał się być aktywnym studentem, działał jako wolontariusz w projektach międzynarodowych. W ich ramach między innymi przez miesiąc opiekował się dziećmi Tatarów krymskich, które w efekcie terytorialnych „przepychanek” zostały z rodzinnych domów ewakuowane do Drohobycza na Ukrainie. Znów jego życie zaczęło się układać... do 2015 roku. Wtedy guz zaatakował po raz trzeci. Nie był już tak łagodny jak poprzednio.

- Jak napisano w medycznej dokumentacji, nadal był to glejak, ale już 3. stopnia, więc niebezpieczny, bo te poprzednie były 2. stopnia. - Pani Irena cytuje dokumentację medyczną. - Wykonano trzecią operację, w Gdańsku. Usunięto część tego glejaka. Powiedziano mi, że wycięcie całego równałoby się uszkodzeniu mózgu, które doprowadziłoby do paraliżu. Tę resztę próbowano zniszczyć naświetlaniem i chemioterapią.

 

Minęły dwa lata...

 


Reklama

Z przerwami na leczenie Tomek studiował. Jeszcze wiosną 2017 roku badania kontrolne wskazywały na to, że podjęte leczenie było skuteczne. - Pod koniec marca zrobiono Tomkowi rezonans. Lekarz stwierdził, że „jest dobrze”, że ta część guza, która została po poprzedniej operacji nie rozwija się, nie jest aktywna – mówi pani Irena. - Syn w jednym semestrze zaliczył zaległe egzaminy i w październiku miał już rozpocząć ostatni rok studiów, uzyskać licencjat.

Stało się inaczej. Niepokojące objawy pojawiły się już w czerwcu. Na początku lipca Tomek znów trafił do szpitala w Gdańsku.

- Kolejny rezonans wykazał, że ten obrzydliwy guz rośnie, przenosi się z lewej półkuli mózgu, gdzie był dotychczas, do prawej. - Pani Irena z trudem powstrzymuje łzy. - Rozwój jest zastraszająco szybki. Tomek ma już niedowład prawej ręki, problem z mówieniem, co lekarze określają jako postępującą afazję.

 

Minęły niecałe dwa miesiące...

 

Dokładnie 21 sierpnia pani Irena wraz z synem, wypisanym wcześniej ze szpitala, pojechała do Gdańska. - Miał już kłopoty z pamięcią, nie mógł mi powtórzyć tego, co mówili mu lekarze, więc pojechałam z nim, by się wszystkiego dowiedzieć.

Żadna matka tej wiedzy nie chciałaby uzyskać. Lekarze stwierdzili, że guz jest nieoperacyjny i bardzo złośliwy, że tylko agresywna, paliatywna chemioterapia może utrzymać Tomka przy życiu. Jak długo?

- Lekarze rozkładali ręce. Usłyszałam: „Nie wiadomo, ale studiów nie skończy” - z płaczem i rezygnacją w głosie relacjonuje pani Irena.

 

 

Iskierka nadziei

 

Rodzima medycyna praktycznie skazała już Tomka na śmierć. Rodzina, a zwłaszcza matka – pani Irena – nie chce zaakceptować wyroku. Trudno się temu dziwić. - Dowiedzieliśmy się o leczeniu za granicą poprzez terapię „Nano Therm”, w klinice w Berlinie. Metoda przynosi skutki, tylko że jest bardzo kosztowna – mówi pani Irena.

Do Berlina wysłana została cała dokumentacja medyczna Tomka. Rodzina czeka na decyzję tamtejszych lekarzy.

- Mam nadzieję, że w przyszłym tygodniu coś będziemy wiedzieć. Przede wszystkim to, czy tą metodą można jeszcze Tomkowi pomóc i czy niemieccy lekarze się tego podejmą, ile to będzie dokładnie kosztowało, a także kiedy, najpóźniej, tę kolejną operację trzeba będzie wykonać.

Niewykluczone, że czasu będzie niewiele. Dlatego Tomek i jego rodzina już zdecydowali się zwrócić o pomoc. Jego guz objęła opieką Fundacja Pomocy Dzieciom i Osobom Chorym „Kawałek Nieba”.

Pani Irena pracuje w WSPol. Jest pracownikiem fizycznym. Jej starszy syn również tam jest zatrudniony – chwilowo, na krótkotrwałym zastępstwie. Najmłodszy, 15-latek, uczy się w gimnazjum.

Reklama

- Z jednej, niewygórowanej pensji trudno jest utrzymać mieszkanie, rodzinę, ponosić koszty leczenia – stwierdza z rezygnacją pani Irena. - Dotychczas pomagali nam przyjaciele, rodzina, znajomi. Kosztu operacji w Berlinie nie udźwigniemy sami, a mam nadzieję, że będzie ona możliwa, że Tomka można wyleczyć. Bardzo proszę o pomoc i wsparcie – apeluje Irena Bednarczuk.

 

 

Jak można pomóc?

 

Pomóc Tomaszowi można dokonując wpłaty na konto:

Fundacja Pomocy Dzieciom i Osobom Chorym “Kawałek Nieba”

Bank BZ WBK

31 1090 2835 0000 0001 2173 1374

Tytułem: „1076 pomoc dla Tomasza Bednarczuk”

wpłaty zagraniczne – foreign payments to help Tomasz:

Fundacja Pomocy Dzieciom i Osobom Chorym “Kawałek Nieba”

PL31 1090 2835 0000 0001 2173 1374

swift code: WBKPPLPP

Bank Zachodni WBK

Title: „1076 Help for Tomasz Bednarczuk”

 

 

Aby przekazać 1% podatku dla Tomasza:

należy w formularzu PIT wpisać KRS 0000382243

oraz w rubryce „Informacje uzupełniające – cel szczegółowy 1%” wpisać „1076 pomoc dla Tomasza Bednarczuk”

 



Komentarze do artykułu

AnaGuerrero

Napisz

Powiązane wydarzenia

Reklama


Komentarze

  • Dino ma chrapkę na Dźwierzuty
    Witam, czytam i wierzę że beret jest i to faktycznie moherowy,bo jaki rozwój daje kolejny spożywczy sklep? Jak na tą miejscowość mamy ich nad to. Ten sklep zatrudni z dwanaście osób z czego część pewnie będzie na pracach interwencyjnych część stażystów. Sprawi tylko że inne mniejsze upadną, i nikt nie otworzy żadnego mniejszego sklepu bo nie uda mu się przetrwać. Wystarczy teraz policzyć ile osób straci pracę i zobaczyć czy to faktycznie dobry bilans. Co do stacji benzynowej to się zgodzę, jakoś q jest do ku... nędzy. Można tchnąć życie w tą wyludniającą się miejscowość ale nie takim nędznym sporzywczakiem. Większość ludzi którzy opóścili tą wieś to młode osoby dla których jedyną niewystarczającą rozrywką jest picie piwka w parku bo nic tu dla nich nie ma!!!

    Do moherka


    2020-02-18 02:38:53
  • Krzywonoga walczy z wieżą
    \"My nie mamy na to wpływu\" to tłumaczenie się gminy,a może wpływ będzie miało Samorządowe kolegium odwoławcze w Olsztynie.

    Allo allo


    2020-02-17 20:26:30
  • Czekoladowa fabryka coraz bliżej Piwnic Wielkich
    Jakie są wyniki prac archeologicznych ?

    Artur Urbański


    2020-02-17 19:35:23
  • 111 km/h kosztowało utratę prawa jazdy
    A pan sędzia z Olsztyna zasłonił się immunitetem i nie poniósł żadnej odpowiedzialności za podobne naruszenie przepisów. Takiej nietykalności i stania ponad prawem bronią sędziowie?

    aleks


    2020-02-17 17:04:25
  • Nie bądźmy obojętni - felieton Wiesława Mądrzejowskiego
    Zgadzam się ze Śmieszkiem. Dlaczego Pan Bogusz nie ujawnił w swoim liście źródeł wiedzy na temat przeszłości pana Mądrzejowskiego? Tylko posługiwał się tą wredną retoryką niedomówień. Dlaczego sam nie przyznał się do tego, że też był milicjantem i pracował w DO. I że stąd wie, co wie. To po prostu ohydne.

    Krajan


    2020-02-17 15:39:35
  • Budownictwo mieszkalne w Szczytnie w rozkwicie
    To nie wskaźnik atrakcyjności inwestycyjnej ale zapotrzebowania na mieszkania. Jeżeli samorząd i spółdzielnia nic nie budują to wypełniają to prywatni inwestorzy. Jeżeli miasto budowałoby więcej to firma ZELBO ponownie wróciłaby do inwestycji w energetyce :)

    mariusz


    2020-02-17 11:41:49
  • Nowy klub sportowy – LKS Masuria Jęcznik
    Brawo Mateusz !!! Zaczynałeś w GKS Szczytno więc wszyscy z Klubu serdecznie Ci kibicujemy tak jak innym talentom z naszej Gminy

    Grzegorz Pilecki


    2020-02-16 21:11:02
  • Szpital na finiszu, będzie gotowy w czerwcu
    Przestańcie, ludzie jechać po lekarzach! Pracują, jak mogą! W takich warunkach, jakie mają. Jak się komuś nie podoba - niech jedzie do Mrągowa, czy Biskupca! Ale większość pacjentów i tak trafi do szpitala w Szczytnie! I co - lekarz - który wciąż słyszy, że pracuje w \"umieralni\" jak może się czuć? Ja się cieszę, że będzie ZOL, tylko jestem ciekaw, jaka będzie jego dostępność. Ludzie pracują, starzeją się, a mają pod opieką swoich jeszcze starszych rodziców. MOPS ma ograniczone możliwości wspomagania takich rodzin.

    Taki sobie czytelnik


    2020-02-16 18:56:06
  • Szpital na finiszu, będzie gotowy w czerwcu
    Pomarzę sobie- w odnowionym szpitalu porządni fachowcy, lekarze zarządzający. Przy obecnej obsadzie nie pomoże nic- zawsze będzie to tylko umieralnia dla nieświadomych, liczących na fachową opiekę. Każdy znający realia wieje do okolicznych szpitali- Olsztyn, Biskupiec, gdzie się tylko da aby nie w Szczytnie.

    dr


    2020-02-16 17:12:49
  • Dino ma chrapkę na Dźwierzuty
    SUPER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Joanna


    2020-02-15 22:52:13

Reklama