Reklama


Reklama

Na zielony początek - mazurskie gadanie Wiesława Mądrzejowskiego


Powrót do codzienności po długiej świątecznej przerwie jest w tym roku raczej bezbolesny. Bo co się zmienia? Jak był człowiek przywiązany do własnych czterech kątów tak i jest. Bardziej bogate społecznie kontakty są nadal zakazane. Mniejsza zresztą o osoby w słusznym jak mój wieku, gorzej z dzieciakami. Szczęśliwie pod naciskiem rozeźlonych rodziców ktoś w końcu poszedł po rozum do głowy i zezwolił małolatom w ferie na wychodzenie z domu. Całe szczęście, że moje wnuki mają rodziców nie przywiązanych do fotela przed telewizorem. Dziadków zresztą też. Toteż zaraz po wspólnej wigilii zabrałem całe towarzystwo od stołu i ruszyliśmy na ponad dziesięciokilometrowy spacer po opustoszałych warszawskich Kabatach. Super było. Ani człowieka wokół. Zabawa w berka, chowanie się pomiędzy tysiącami zaparkowanych samochodów, czyste powietrze. No i towarzystwo najlepsze z możliwych.



Na przekór wszelkim ograniczeniom dałem sobie narzucić (wiadomo przez kogo) w ostatnich tygodniach bardzo ostry reżim ruchu na otwartym powietrzu. O codziennej porannej gimnastyce nie wspomnę. Trzeba odtworzyć trochę naruszoną chorobą kondycję. Nie jestem wprawdzie tak radykalny jak szczycieńskie „morsy”, które podziwiam i pozdrawiam, lecz codzienne długie i całkiem ostre spacery po okolicznych lasach też mają swoją wartość.

 

Szczególnie gdy nie uda się „wyrobić” przed szybko zapadającym zmierzchem. Taki wieczorny marsz w ciemnościach z „czołówką” na głowie przez zamglone leśne ścieżki ma swój niepowtarzalny urok. Czasem nawet dobrze, gdy nie widać tego, co mijamy po bokach leśnych ścieżek. O rżniętych na potęgę mazurskich lasach już szkoda gadać. To się nazywa przecież „gospodarką leśną” i wara się wtrącać leśnikom i ich wszechwiedzącym szefom do ratowania walącego się państwowego budżetu.

 

Za jasnego jako tako dnia widać, póki śnieg litościwie nie zasypał, potworne zaśmiecenie naszych lasów i ich okolic. Zdarza się często, że worek na śmieci jaki z reguły zabieramy z sobą do lasu nie wystarcza. W niektórych miejscach przydałby się traktor z przyczepą. Wracaliśmy już po świętach z dłuższego marszu po lasach między Olszynami a Szczytnem.


Reklama

 

Po wyjściu na niewyasfaltowany gminny odcinek ulicy Podleśnej i idąc w kierunku torów trzeba przejść przez prawdziwe śmietnisko, szczególnie po lewej stronie tej drogi. Nie wyobrażam sobie jak mieszkańcy nowych, bardzo zadbanych, a nawet wymuskanych posesji w Nowym Gizewie mogą tak obojętnie traktować ten syf, który mają dosłownie za płotem. Także władze gminy sobie ten teren odpuściły i od lat niczego tam nie posprzątano.

 

Zresztą i przylegająca do tej ulicy część lasu też jest nieźle zaśmiecona, a sam wyniosłem już stamtąd ładnych parę worków butelek plastikowych i szklanych.

 

Nie lepiej jest po drugiej stronie miasta. Warto przejść się polnymi drogami na pagórki pomiędzy Kamionkiem, Szczycionkiem i Lipową Górą Zachodnią. Widać stamtąd oryginalną, mało znaną panoramę Szczytna. Na jednej z górek znajduje się spora grupa drzew i krzaków otaczająca istniejące tam niegdyś siedlisko.

 

We wnętrzu tej kępy mamy ogromne wysypisko śmieci, które ukryte przed oczami jakoś nikomu nie przeszkadza. Gorzej, że jacyś współcześnie wandale urządzili sobie zabawę wypalając od środka dziuple w zachowanych tam starych dębach. Aż dziwne, że niektóre z tych wiekowych drzew jeszcze się nie przewróciły.

 

Jak nazwać takie bezmyślne niszczenie? Przecież ci, który się tym „bawią” są, jak myślę, na co dzień sympatycznymi ludźmi, lubianymi, może i szanowanymi. Tak jak i zwożący w to miejsce całe transporty odpadów. Cieszę się natomiast, że pomimo zimy coraz częściej spotykam w lasach rowerzystów, biegaczy, truchtaczy i spacerowiczów z kijkami i bez. Dziś, gdy dostęp do lekarza jest mocno utrudniony każda forma takiej aktywności to więcej niż kilka sanatoryjnych zabiegów.

Reklama

 

Żeby jednak nie kończyć tego felietoniku tak pesymistycznie to może jeszcze mała historyjka. Odwiedziłem kilkanaście dni temu znajomego, który z dumą zaprezentował swoją nową podwarszawską posiadłość. Nie powiem robi wrażenie, ma chłop gust i … pieniądze.

 

Szczęka opadła mi dopiero gdy pokazał zainstalowany system odzyskiwania ścieków z licznych wanien, pryszniców i umywalek, które gromadzone w specjalnym zbiorniku służą do spłukiwania toalet. Jeżeli wydaje on sporą kasę na takie „luksusy” to oby nadal szczęściło mu się w interesach jak dotąd! Tylko hm… teraz naciskając spłuczkę w swojej łazience sam zaczynam mieć wyrzuty sumienia. Zielonego zresztą.

Wiesław Mądrzejowski (wiemod@wp.pl)

 



Komentarze do artykułu

Napisz

Galeria zdjęć

Reklama


Komentarze

  • Wypij, Krassowski, Szumny... czyli Porozumienie buduje się w Szczytnie
    Trzymają z PIS , to tak jak PIS i tyle w temacie. Sama \"dobroć\"

    ha ha


    2021-02-26 11:30:52
  • Baremu pomógł wójt Wojciechowski
    Bardziej by mu pomógł, gdyby znalazł nowy dom dla tego psa niż do schroniska. TO jakby dziecko zabrać z rodziny do domu dziecka.

    GOść


    2021-02-26 10:16:40
  • Baremu pomógł wójt Wojciechowski
    To jest rozwiązanie problemu? Wysłanie staruszka do schroniska? I jeszcze wójt lansuje się na bohatera. Gratuluję dobrego samopoczucia. Jakby nie można było włożyć minimum wysiłku i znaleźć psiakowi nowy dom.

    Załamana


    2021-02-26 00:46:48
  • Rok Klenczonowski nabiera kształtów
    Największym muzykiem ze Szczytna był Tadzio Machela. To był poeta i prawdziwy artysta

    Tadeusz Machela


    2021-02-25 12:23:32
  • Dobry czas, by dobro wróciło, ksiądz Andrzej Preuss pilnie potrzebuje pomocy
    Modlimy się o cud uzdrowienia dla Księdza za przyczyną Wandy Boniszewskiej, której proces beatyfiakcyjny właśnie ruszył. Ona ofiarowała swoje cierpienia za kapłanów, miała też dar uzdrawiania i stygmaty. Modlą się za Księdza Siostry od Aniołów, Karmelitanki Bose w Łasinie i my! Kto chce niech do nas dołącza. Kochamy Księdza

    Dagmara


    2021-02-25 08:52:04
  • Baremu pomógł wójt Wojciechowski
    Stosunek do zwierząt bardzo dużo mówi o człowieku.

    Gość


    2021-02-25 08:27:22
  • Dobry czas, by dobro wróciło, ksiądz Andrzej Preuss pilnie potrzebuje pomocy
    Cudem Bozym jest sama osoba KS. Andrzeja. Jest to człowiek o głębokich pokładach nadziei i i wiary. W swoim życiu nie spotkałem osoby o tak silnym powołaniu i tym że całym sobą wnosi tyle dobra . Miałem 10 lat gdy poznałem Ks. Andrzeja a dziś mam 40 lat. Myślę że Bóg mam co do samej osoby Księdza Andrzeja szczytny plan. Wiara czyni cuda A nadzieja zawsze umiera ostatnia. Polaczmy się w modlitwie.Niech Ksiądz Andrzej poczuje siłę potrzebna by iść dalej i nauczać słowo Boże. Okazmy miłosierdzie i wsparcie jakie jest potrzebne Andrzejowi poslanikowi Boga.

    Marian Lisnianski


    2021-02-25 01:50:35
  • Zaszczepiony sanepid, zachęca do szczepień
    Z chęcią, tylko terminów brak

    Ela


    2021-02-24 20:01:27
  • Rok Klenczonowski nabiera kształtów
    Pan JM przedstawiciel rady gospodarczej, to może mógłby zachować więcej szacunku do samego siebie, bo występy na zdjęciach, filmach i teledyskach z morsami hluby nie przynoszą, zwłaszcza, że często jest tam widoczne przechylanie kubeczków, szklaneczek, z jakimś \"tajemniczym %\" płynem

    WcPicker


    2021-02-24 19:21:20
  • Dobry czas, by dobro wróciło, ksiądz Andrzej Preuss pilnie potrzebuje pomocy
    Nie znam księdza osobiście. Zazdroszczę takiej wiary i ufności. Nie jeden na miejscu księdza błagał by Boga o cud. Życzę by każdego dnia dobry Pan obdarzał księdza potrzebnymi łaskami, by świadectwo życia przemianiało serca wszystkich którzy towarzyszą księdzu i czytają te słowa. Serdeczne Bóg zapłać.

    Tomek


    2021-02-24 18:11:10