Niedziela, 19 Listopad, Imieniny: Elżbiety, Faustyny, Pawła -
Jesteś świadkiem jakiegoś wydarzenia? ZGŁOŚ

Profesor Anna Tobolewska wspomina 35 lat pracy

Anna Tobolewska, polonistka z Zespołu Szkół nr 3 ma za sobą 35 lat pracy. Od początku tylko nauczyciel, od początku – tylko w Szczytnie. Tylko? A może „aż”? Jak ocenia minione lata, zmiany w oświacie i – co zapewne też musiało się pojawić – zmiany w młodzieży, której wpaja zasady rodzimej ortografii i tajemnice literatury?


Związana jest pani ze Szczytnem od początku?

 

Od ósmej klasy szkoły podstawowej. Urodziłam się w Reszlu, wychowywałam w Biskupcu, a później rodzice przenieśli się do Szczytna. Z oświatą związana była moja mama i poszłam w jej ślady. Najpierw miejscowy ogólniak, później WSP w Olsztynie, dyplom i powrót do Szczytna, ale już w nowym charakterze, jako nauczyciel.

 

Pierwsza praca?

 

Szkoła podstawowa nr 1, wówczas imienia Henryka Sienkiewicza, ta, której już nie ma, zastąpiona przez gimnazjum, dziś ponownie zastępowane przez podstawówkę, chociaż inną. Po sześciu latach przeszłam do pracy w LO, tym samym, w którym sama się uczyłam.

 

Czy to wymagało jakichś dodatkowych dyplomów?

 

Nie. Pracowałam w tym czasie w szkole podstawowej i w ogólniaku wieczorowym. Zaproponowano mi przejście do dziennego i się zgodziłam.

 

Jakie wrażenia ze spotkania z nauczycielami, którzy wcześniej stawiali pani dwóje albo karcili za wagary?

 

Bardzo pozytywne. Nauczyciele przyjęli mnie bardzo życzliwie, a moja wychowawczyni z lat szkolnych, też polonistka – Krysia Trzcińska, była dla mnie prawdziwym oparciem, przewodnikiem. Jedyny problem, z jakim nie mogłam się uporać przez wiele lat, to odruchowe często zwracanie się do dawnych nauczycieli, a teraz kolegów per „pani (lub panie) profesor”. Upominano mnie, namawiano do przejścia na „ty”, ale mi to przychodziło z trudem. To chyba kwestia szacunku dla pedagogów, w jakim wychowywane było moje, nasze pokolenie. Po prostu „pan profesor” to był aksjomat, standard tak głęboko zakodowany, że jakakolwiek inna forma wydawała się niemożliwa. Ten swój wewnętrzny opór w stosunku do Krysi Trzcińskiej przełamałam dopiero kilka lat temu, czyli trwałam przy tym „pani profesor” jakieś trzydzieści lat!

 

Dziś młodzież chyba nie ma już ani oporów, ani zahamowań, a może – co często jest też młodym ludziom zarzucane – takiego poziomu szacunku dla swoich nauczycieli?

 

Trudno mi powiedzieć czy nazewnictwo jest przejawem szacunku bądź jego braku. Faktem jest, że dziś uczniowie nie mówią „profesorze”, a tak zwyczajnie - „proszę pani” czy „proszę pana”. I nikogo to nie razi, nikt nie żąda nazywania nas „profesorami”. A jedyni, którzy to czynią, to rodzice obecnych uczniów, przyzwyczajeni tak, jak ja byłam.

 

Jakieś inne różnice pomiędzy dzisiejszą młodzieżą, a tą sprzed 30-40 lat?

 

Obecna jest bardziej otwarta i chętna do prezentowania swoich umiejętności. Pamiętam, ze 20 lat temu trudno było znaleźć chętnych do udziału w jakimś apelu, występie, spektaklu. Dziś chętnych jest więcej niż czasowego miejsca. Mamy naprawdę zdolną młodzież, która posiada czasem wręcz nieprawdopodobne umiejętności. I – co ważne – wiele z tych umiejętności nabywa poza szkołą średnią czyli ponadgimnazjalną, w której już nie ma takich przedmiotów, jak plastyka czy muzyka. Jest to młodzież, która zna swoją wartość, wie, jak tę wartość zaprezentować, ale też wie, jak się domagać uznania i akceptacji dla swoich zalet i wad. I poglądów. Bo młodzież w większości ma swoje zdanie, oceny i opinie odnośnie do różnych zjawisk tego świata, zdanie ukształtowane przez mnóstwo najróżniejszych bodźców. Szkoła nie jest dziś już głównym miejscem kształtowania młodzieńczej osobowości.

 

Czy nauczyciele łatwo się z tym godzą? Bardzo często mówi się o tym, że młodzież mamy niespecjalnie fajną, bo brakuje jej autorytetów.

 

Nie ulega wątpliwości, że autorytety są potrzebne. Świadczy o tym to, że młodzież praktycznie sama ich sobie szuka. To może być nauczyciel, ale wcale nie musi.

 

Istnieje jednak ryzyko, że taki indywidualny wybór nie będzie prowadził do pożądanych efektów wychowawczych czy edukacyjnych...

 

Owszem, takie ryzyko istnieje, ale nie sądzę, by było ono wielkie. Wbrew pozorom, chociaż mogę mówić tylko o swojej szkole czyli Zespole Szkół nr 3, nie mamy jakiegoś natężenia problemów związanych np. z narkotykami czy innymi zachowaniami mocno nagannymi. Owszem, zdarzają się tego rodzaju sytuacje, ale naprawdę są one incydentalne.

 

Osobiście uważam, że wcale nie byliśmy dużo lepsi. Nie pamiętam ze swoich szkolnych, ogólniakowych lat nikogo, kto nie spróbowałby zapalić czy nie spożywał na prywatkach lub dyskotekach. Różnica taka, że nie robiliśmy tego tak jawnie. Niewielu uczniów ośmieliłoby się zapalić przy drzwiach szkoły. Chowaliśmy się w okolicznych krzakach głogu...

 

Jeśli chodzi o zakazy, to nic się nie zmieniło. W szkole nadal nie wolno, przed drzwiami też. Dziś w szkole nie wolno palić także nauczycielom. Co nie znaczy, że nie ma palących po obu stronach „barykady”. Ale oficjalnie nie wolno nikomu. Nie wykluczam więc sytuacji i takiej, że w tych „krzakach” na dużej przerwie dziś spotykają się i uczniowie, i nauczyciele. To, oczywiście, należałoby uznać za naganne, ale też nie można zakładać od razu, że przyniesie to w przyszłości jakieś tragiczne społecznie efekty. W moim przekonaniu mamy już za sobą taki dość trudny czas kształtowania się społeczności jakby na nowo po transformacji ustrojowej, kiedy wszyscy jakoś musieli się do nowej rzeczywistości dostroić. Muzyk powiedziałby, że były to lata wielu fałszywych tonów, ale to – tak uważam – minęło. Inna jest rzeczywistość, młodzież też jest inna, ale absolutnie nie uważam, że gorsza.

 

Ta opinia może dowodzić, że w pani przypadku to nie był wybór zawodu, fachu, to było podążanie za powołaniem...

 

Nie pamiętam, czy kiedykolwiek myślałam o innej profesji. To chyba poszło z automatu, naturalnie: córka naśladuje mamę. Zdaje się, że tuż po studiach mignęła mi myśl o mundurze, ale ojciec, ówczesny milicjant, wykładowca w szkole, mi to odradzał. Dobrze się czuję w szkole, chociaż przyznam, że bywały momenty, kiedy miałam dość. Wtedy, gdy w oświacie następowały reformy, gdy nie bardzo było wiadomo, jak one będą wglądały, jakie będą skutki. W każdej takiej sytuacji nauczyciele czują się zagrożeni, bo nikt długo nie wie, czym to się ostatecznie skończy. Oczywiście, że głównym powodem obaw jest to, czy nadal wystarczy godzin, czy pozostanie się nauczycielem, czy będzie praca. To naturalna obawa wynikająca z potrzeby bezpieczeństwa.

 

No właśnie, a przecież znów mamy reformę. Jak ją pani ocenia?

 

Na razie nas, w ogólniaku, nowa reforma nie dotyka bezpośrednio. Ale ten czas nadejdzie i pojawi się niepokój. Na pewno będą musiały być zwolnienia, będzie mniej godzin... trudno mi powiedzieć, jaka będzie najbliższa przyszłość szkoły. Mój niepokój nie jest już tak duży, jak młodych nauczycieli. Niedługo uzyskam uprawnienia emerytalne, a to w znakomity sposób podniesie moje poczucie bezpieczeństwa.

 

I bez żalu rozstanie się pani ze szkołą?

 

Z żalem, ale nie będzie to dla mnie jakieś traumatyczne przeżycie. Taka jest kolejność: praca, a po niej emerytura. Zawsze byłam tego świadoma, więc się nie boję. Poza tym wydaje mi się, że jestem wewnętrznie wystarczająco zorganizowana, by taka zmiana nie wpłynęła na mnie w jakiś negatywny sposób. Mam też swoje inne upodobania. Lubię podróże, lubię poznawać nowe miejsca, ludzi... I po prostu będę miała na to więcej czasu niż obecnie.



Powiązane wydarzenia



Komentarze do artykułu

Bozenna Jakobsze

Witaj Aniu to cudowna opinia o Nas o Naszej Pani Krysi . Jestem pod wrażeniem, że jesteś cały czas taka spokojna i nie widzisz nic złego w tych czasach. Już nie wiem co piszę bo jestem pod wrażeniem Twojej wypowiedzi chyba musimy spotkać się znowu po 40-tu latach po maturze. Pozdrawiam.

Napisz

Komentarze

  • Katarzyna Dowbor remontowała mieszkanie w Szczytnie (zdjęcia)
    Ta pani Lidia maluje sie jak szesnastoletnia metalowa panienka a jej starsza corka wyglada starzej niz ta pani z kolczykiem pod brwia, Moze niech troche dostrosnie ta Lidia i do roboty pojdzie i zmyje z siebie ten mocny makijarz bo to w tym wieku juz nie przystoi.
    Autor: obiektywnie
    2017-11-18 22:33:38
  • Katarzyna Dowbor remontowała mieszkanie w Szczytnie (zdjęcia)
    A te kobiety które tak się wypowiadają na temat pani Lidii to niech się zajmą swoimi sprawami.Zal ? Trzeba było zgłosić się do prgramu ! Zazdrosne babiszony i na dodatek wścibskie zazdrosnice
    Autor: Wiola
    2017-11-18 22:12:55
  • Katarzyna Dowbor remontowała mieszkanie w Szczytnie (zdjęcia)
    Jestem w szoku ile w ludzi jest zawiści i zazdrości. Dla mnie jest to niepojęte. Jak można komuś życzyć tak źle i niszczyć cudzą pracę? Ta kobieta naprawdę przeszła dużo w życiu, a mieszkańcy Szczytna mogą jedynie się wstydzić swojego okropnego zachowania. Jak oni mogą spokojnie spać w nocy? Nie wyobrażam sobie jak można być tak nieczułym człowiekiem, bez jakiejkolwiek empatii. Nie rozumiem osób, które tylko zazdroszczą i wylewają swoją nienawiść, zamiast sami wziąć się w garść i zrobić coś ze swoim życiem, zamiast osądzać. Może zamiast interesować się i uprzykrzać życie pani Lidii, ludzie zaczniecie się interesować swoim? Mam tylko jedno pytanie do mieszkań Szczytna: Po co to robicie? Tego jednego nie jestem w stanie pojąć w szczególności, po co, jaki jest cel tego zachowania? Po co uprzykrzać życie komuś, kto w końcu może odczuć szczęście? Radzę zająć się sobą i odpuścić uprzykrzanie życia innym, a większą uwagę zwrócić na siebie i może samemu osiągnąć szczęście, nie czyniąc źle drugiemu.
    Autor: Wstyd
    2017-11-18 20:35:57
  • Katarzyna Dowbor remontowała mieszkanie w Szczytnie (zdjęcia)
    Boli wszystkich sąsiadów ze ktos ma remont i zazdrosc ze lepiej ktos ma buraki
    Autor: Nnn
    2017-11-18 18:44:46
  • Katarzyna Dowbor remontowała mieszkanie w Szczytnie (zdjęcia)
    Do Krzysztof: kolejny "wrażliwy społecznie", który życzy innym stryczka. Niczym się nie różnisz od tych, których krytykujesz.
    Autor: Artur
    2017-11-18 17:05:30
  • Katarzyna Dowbor remontowała mieszkanie w Szczytnie (zdjęcia)
    Pani Lidio zasłużyła Pani na ten remont! Pani Kasiu i Ekipo zrobiliście kawał super roboty!!! Gratulacje dla Was! Pani Lidio proszę się cieszyć z całego serca z tego remontu i poprawy warunków na lepsze. Gniazdko macie przepiękne! Proszę chodzić po Szczytnie z uniesioną głową i gawiedzią się nie przejmować! Psy szczekają-karawana jedzie dalej...
    Autor: ex-Szczytnianka
    2017-11-18 08:35:34
  • Katarzyna Dowbor remontowała mieszkanie w Szczytnie (zdjęcia)
    Dzięki Pani Katarzyno za oszczedzenie mieszkańcom Szczytna wstydu i nie pokazanie grupy zawistnych ,leniwych, bezmyślnych gapiów .Wstyd mi za nich.Gdybym wiedziala co sie dzieje przyjechałabym z sąsiadkami z wioski choćby po to by pokazać, że nie wszyscy sa tacy bezduszni i nawet ekipy nie poczestowali chocby ciasteczkiem
    Autor: Emerytka z okolicy Szczytna
    2017-11-18 07:59:12
  • Katarzyna Dowbor remontowała mieszkanie w Szczytnie (zdjęcia)
    A czemu pani Lidia nie weźmie się do pracy tylko żyje ciągle na cudzy koszt (mopsy, zapomogi itp.)? Pełnoletnia córka nie wygląda na osobę potrzebującą opieki 24h na dobę.
    Autor: Ania
    2017-11-17 23:24:58
  • Cukrzyca zabrała 5-letniej Ninie przedszkole
    Pani Sylwio proszę walczyć,No tak najlepiej jest stwierdzić,że RODZIC NASTAWIONY JEST WROGO....skąd ja to znam...sama jestem mamą dziecka niepełnosprawnego i wiem co Pani przechodzi.Rodzic który chce pomóc swojemu dziecku traktowany jest jak intruz a dziecko jak kula u nogi.Niby jak choroba jednego dziecka dyskryminuje inne dzieci?Pani dyrektor urwała się chyba z choinki....Jeśli tak uczy dzieci tolerancji,że zamiast podawania ręki będzie uczyła jak podkładać nogę to niestety ale zostawię to bez komentarza.
    Autor: ...
    2017-11-17 23:04:32
  • Katarzyna Dowbor remontowała mieszkanie w Szczytnie (zdjęcia)
    Święte krowy się odezwały na portalach i pojechały kobietę. Własnymi dupami się zajmijcie i życiem. Jakby się ich wszystkich powiesiło, to nie tylko mieszkanie, ale i Szczytno by było wyremontowane jeszcze. Cieszę się, że komuś się tak poszczęściło i ubolewam, że buractwo Szczycieńskie nie pozwoliło się maksymalnie cieszyć tej rodzinie.
    Autor: Krzysztof
    2017-11-17 20:13:17